Ongeveer 6 miljoen (6.000.000) joden zijn tijdens de Tweede Wereldoorlog om het leven gekomen. De meeste daarvan zijn in de gaskamers van concentratiekampen vergast. Veel mensen geloofden deze verschrikkelijke dingen gewoon niet. Het was te erg om waar te zijn. Hoe had het zo ver kunnen komen ? Ik zal proberen dit in het kort uit te leggen:

1. Hitler, de Duitse leider, begon eerst in de jaren 30 zijn mening over de joden aan de mensen op te dringen. Hij deed dat in toespraken (waar hij zeer goed in was), op de radio en later in korte televisiefilmpjes die vooral in de bioscoop te zien waren. Hij gaf de joden overal de schuld van: de joden hadden de beste baantjes, de joden waren niet te vertrouwen, enz. In het begin liet Hitler niet echt merken dat hij van plan was om alle joden te vermoorden. Toch schreef hij in een boek in de jaren 20 dat de joden moesten verdwijnen. Hij noemde dat de "entlösung"

2. Toen Hitler in Duitsland aan de macht kwam, maakte hij nieuwe wetten tegen de joden. Zo kwamen er bijvoorbeeld de "Neurenbergse wetten" Deze wetten verboden het om als jood met een niet-jood te trouwen. Deze wet is vreemd, want "joods-zijn" is alleen maar een geloof, en geen ras.

3. Toen het Duitse leger veel landen bezet had, wilde HItler precies weten hoeveel joden er waren en waar ze woonden. Alle ambtenaren (mensen die voor de overheid werkten) moesten een Ariërverklaring ondertekenen. Je moest opschrijven wie je ouders waren. Alle mensen met een joodse achtergrond werden na een tijdje ontslagen. Iedereen werd in kaart gebracht. Iedereen moest een persoonsbewijs hebben. Nadat alle joden bekend waren, kregen zij een davidster thuisgestuurd. Deze gele ster moesten alle joden op hun kleren naaien. Dit was verplicht. Zo kon iedereen op straat zien wie er joods was en wie niet.

Veel joden vonden het niet erg om een davidster op hun kleren te naaien. Ze waren er trots op.

4. Hitler wilde nu alle joden bij elkaar hebben. Zo konden de Duitsers ze makkelijk in de gaten houden en later op de treinen zetten. Alle joden moesten verplicht verhuizen naar speciale woonwijken, waar alleen joden woonden. Wilde je niet verhuizen, dan kwamen de Duitsers je gewoon met geweld halen ! Ook hier was er weinig echt verzet van de joden. Ze vonden het prima om bij elkaar te wonen. Je had steun aan elkaar en kon bij je familie wonen.

Hitler stelde een Joodse raad in. Deze groep joden moesten allemaal dingen doen voor de Duitsers, zoals namenlijsten maken van iedereen die in de getto (woonwijk) woonde. Deze lijsten werden later gebruikt om alle joden systematisch op de treinen te zetten naar de concentratiekampen. (deportatie) Aan de joden werd verteld dat ze gingen werken in een concentratiekamp.

 

Hier zie je een groep joden in mei 1943 naar de treinen lopen. Ze weten niet welk verschrikkelijk lot hen te wachten stond. In de laatste 2 jaren van de oorlog reden er steeds meer treinen, oomdat de Duitsers de oorlog langzaam aan het verliezen waren. De systematische en totale vernietiging van de joden moest dus sneller.


Er zaten wel 100 joden in een coupé. De omstandigheden waren verschrikkelijk. Geen licht, geen plek om te zitten. Geen eten en drinken. Geen plek om naar de wc te gaan. Veel ouderen en jonge kinderen stierven al tijdens het transport. Ze waren soms 3 dagen onderweg.
Hier komt de trein aan in het kamp "Auschwitz" Bovenaan staat "Arbeid macht frei" (werk maakt je vrij) In feite was dit ook zo. Als iedereen was uitgestapt, werden er 2 grote groepen gemaakt: een mannengroep en een vrouwengroep met kinderen en bejaarden. De vrouwengroep wist niet dat ze ten dode waren opgeschreven. Ze mochten gaan douchen, maar werden vergast.
Uit de mannenrij werden de gezondste en sterkste mannen uit de rij gehaald. Zij wisten niet dat ze "de gelukkigen" waren, want de rest van de mannen mocht daarna ook "douchen" Eerst moesten ze hun kleren en bezittingen op een stapeltje leggen en hun nummer onthouden. (Nog steeds hadden veel joden niets door.) Daarna gingen ze allemaal de douche in. In het begin kwam er ook water uit de kranen, maar na een tijdje gingen de lampen uit en werd het donker. De mensen begonnen te gillen, maar konden er niet meer uit. Nu kwam er een giftig gas uit de kranen. Soms duurde het minutenlang voordat het angstige gegil gestopt was. Een aantal andere joden, die uit de rij waren gekozen, moesten alle lijken uit de doucheruimte halen. Later werden deze lijken verbrand in een verbrandingsoven. Het was verschrikkelijk. De mensen die in het kamp van Auschwitz werkten, herinneren zich nog de vreselijk stinkende lucht van verbrand vlees.


Hiernaast een verbrandingsoven van Auschwitz. Dit is een grote zwarte bladzijde in de 20 e eeuw. Honderdduizenden lichamen zijn op deze wijze verbrand alsof het voorwerpen waren. Laten we hopen dat zoiets zich nooit meer zal herhalen.
De kleine groep die niet meteen naar de gaskamers ging, moest werken. Hier zie je een barak. Kijk eens hoe verschrikkelijk mager ze eruit zagen, zonder kleren, slapend op een houten bank. De meeste mensen hielden het kampwerk niet langer dan 3 weken vol. Daarna stierven ze van uitputting of van ziekten. Iedere week was er een selectie. Een Duitse arts keek of iedere werkman nog gezond genoeg was om te werken. Anders ging je alsnog de gaskamer in.

Hiernaast zie je een groep mensen uit het concentratekamp "Evensee". Deze groep heeft het concentratiekamp overleefd. In de laatste paar maanden van de oorlog hadden de Duitsers geprobeerd alle sporen van de "holocaust" uit te wissen. Deze mensen zullen met de verschrikkelijke herinneringen verder moeten leven.


De enige manier om niet door de Duitsers opgepakt te worden, was onderduiken. Het was moeilijk om een verstopplek bij iemand te krijgen. De mensen die joden hielpen, werden zelf ook gedeporteerd als de Duitsers er achter kwamen. Eén van de beroemdste onderduikers is Anne Frank geworden. Ze hield een dagboek bij terwijl ze zat ondergedoken in het achterhuis in Amsterdam. Klik op haar foto als je meer informatie over haar wilt weten. Je komt dan wel in een andere site.
Klik HIER om weer terug te gaan naar het hoofdmenu van de Tweede Wereldoorlog